Sen yoktun o zamanlar ,
çocukluğumda en çok yağmuru severdim ben ..
Ne zaman bir dert gelse bana ,
Yağmur yağar ;
dinler ,
dokunur ,
ve topraktan kalkan o kokuyu koklardım..
Ateşim sönerdi..
Sonra büyüdüm ,
Gözlerini gördüm ,
yandım ,
yağmur yağdı ,
ve ilk kez sönmedim..
BEN YAĞMURDAN DAHA FAZLA BİR SENİ SEVEBİLDİM...
"Sen bana yangın ol efendi " dedi
Beni bu kadar aşan söz hatırlamıyorum
Dünyevi algımı geçti öyle bi taşırdı ki beni
Bir anda bütün günahlarım gözlerimden aktı gitti
Kendimden geçtim o cennet gözlere
Heryer ona bakmaktı sanki
Her yol o kokuyordu .
Her şiirin ona yazılası geliyordu .
O günden beri tek diyebildiğim şey, "Elif gibi Sevdim" oldu..
"Elif gibi Sevmek"
tüm yaşanmışlıklarımın ,
tüm anılarımın ,
tüm şiirlerimin noktası oldu...