Tuğçe
@Vtugce
6 Şubat 1995
302 okur puanı
Ekim 2016 tarihinde katıldı
"Ne olursa olsun mutlu değildi, hiçbir zaman mutlu olmamıştı. Hayatın bu yetersizliği, dayandığı şeylerin hemen bozulup çürümesi nereden geliyordu?"
Reklam
2/10
2025 17. kitabı
Bazı kitaplar vardır, insanı içine çeker; bazıları vardır, insanı düşündürür; bazıları da vardır ki okurken “bir an önce bitsin” diye sayfaları çevirtir. Ve Dağlar Yankılandı benim için ne yazık ki üçüncü gruba girdi.
Hayatımda beni bu kadar sıkan çok az kitap okudum. Abartı değil: Oblomov’un yerinden kalkmadan geçen hayatı bile bana bundan daha sürükleyici gelmişti.
Yaklaşık dört–beş gün boyunca kitabı okuyorum ama “okumak” kelimesi burada biraz iddialı kalıyor. Daha çok dayanarak ilerledim. Her bölümde yeni karakterler, yeni hayatlar, yeni hikâyeler… Bir noktadan sonra kendimi şunu sorarken buldum:
“Ben bu insanların hepsini neden bilmek zorundayım?”
Khaled Hosseini’nin Uçurtma Avcısı ve Bin Muhteşem Güneş’te kurduğu o güçlü duygusal bağ burada yok. O kitaplarda insan üzülür ama kopmaz; burada ise üzülmekten çok yoruluyor. Hikâyeler insani, hatta fazlasıyla insani. Ama bu yoğunluk, okurla bağ kurmak yerine okurun omuzlarına yük bindiriyor.
Kitabı yarım bırakmayı defalarca düşündüm. Ancak bitirmeden bırakamama gibi bir huyum olduğu için devam ettim. Bu yüzden okuma süreci benim için bir edebiyat yolculuğundan çok, kişisel bir sabır testine dönüştü.
Evet, kitap bitti.
Ama ben de bittim.
Ve Dağlar Yankılandı 
Khaled Hosseini
Ve Dağlar Yankılandı Khaled Hosseini
"Biliyor musun, insanların bu kadar geç kavraması çok tuhaf. İstedikleri şeylere göre yaşadıklarını düşünüyorlar. Yaşamlarına isteklerine göre yön verdiklerini. Oysa işin aslı, onları yönlendirenler, korktukları şeyler. İstemedikleri şeyler."
"Dünyanın sizin içinizi görmediğini, derinin ve kemiğin maskelediği umutlarınızı, hayallerinizi ve kederlerinizi zerre kadar umursamadığını anladım. Gerçek işte bu kadar basit, bu kadar saçma ve bu kadar gaddardı."