Bir metrobüs günü aramızda sadece turnikeler vardı
Her seni öpüşümde fır fır dönüyordu.
Aramıza hiçbirşey giremezin ispatıydı sarılmalarımız.
Durmadan daha güçlü ve sıkı
Sonra gevşek ve ayrı ,veda soğuk kurak
Seni bekleyen bir otobüs gerçeği
Ayaklarım mecburi istikamette
Önüme bakıp yürüyemiyordum.
Sanırım sarılmaların etkisi uzun sürdü
Evet bitti ama git işte önüne dön
Nafile
Gözden kayboluyorum ve derin bir nefes
Belki tekrar kavuşacağımızın yeminini çekiyorum içime
Şimdi git sonra gel ve biz kaldığımız yerden turnikelerden.
Vu.Öz.