Güven BAYRAKTAR
@Vuslattan
Seni kitap okuyan insanlarla tanıştıracağım.
Hayat, ancak böyle insanlarla bir araya geliyorsan yaşanmaya değer.”
(Jack London, Martin Eden)
65 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Ah Raif Efendi Ah...1000Kitap
teknik olarak bir romanı ya da hikayeyi yorumlamak eleştirme kabiliyetini ve haddini kendimde göremiyorum. bu bir acziyet değil bilakis had bilmektir.
hikayenin Almanya'da kısa bir süre zarfında geçiyor olması bende yazarın hayatını anlatması hissi uyandırdı ya da yaşadığı deneyimlerden böylesine derin bir kişilik olarak karşımıza Raif efendi gibi bir karakter çıkardı. Ah! Raif Efendi Ah! yargılamamalı insan sevdiğini her ne olursa olsun yargılamamalı içinde fırtınalar kopsa da içinden çıkılmaz yakıcı düşünceler parçalasa da yüreğini yargılamamalı sevdiğini... Raif efendi Maria'nın yokluğunu hiçbir zaman hissetmedi yıllarca onun boşluğunu hissederek yaşadı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İlber hoca bize yine her zamanki gibi çok cahilsiniz dedi bu kitabında...
Çok fazla bir çıkarım yapıp derinlemesine gitmeyeceğim.
Güzel bir çalışma olmuş. İlber hocanımız gerçekten eskiden olan bazı değerlerin bazı şartların günümüzde asla olmayacağını söylüyor. Hocamızın gençlik ve okul yıllarına bakınca gözümde canlandırınca; biz bu çağın hızlı yaşadığını sanan ama yaşına göre boş bir eğitim sürecinden geçen bireyler olarak kalıyoruz... Bu zamandan bu hız çağında nesnelere üstün körü bakıldığı derinlemesine inilmediği ruhsuzluk halinin olduğu bu çağda ilber hocanın yaşantısının sınırlarını tahayyül etmemiz ve bu zamanın bilinci ile onu anlamımız çok zor ve imkansız.
ZeZe...Edebiyat
Hayat zıtlıkları ile vardır...
Çok ağladığınızda en son raddeye gelince sinirden gülmeye başlarsınız. Çok güldüğünüzdede karnınıza ağrılar girince de sinirden gözününüzden yaşlar gelmeye başlar.
Zezé... hepimizin çocukluğundan bir parça var onda... yaşadığım şehirde orta yollu bir mahallede doğdum ilkokulda okul çıkışı bir gün işportacı balıkçı yokuş yukarı arabasını çıkarmaya çalışırken uzaktan izlerdim... en son dayanamayıp tablasının tutamak yerimden bende olanca gücümle tuttum yokuşu birlikte çıktık. "Bana bugün benimle beraber gel dediğinde ürktüm önce, lakin yaptığı iş bildiğim işti balıkçılık. Abimde balıkçının yanında çalışırdı o zamanlar. O günün akşamına kadar onunla dolaştım adını şimdilerde pek hatırlayamıyorum. Akşam oldu tüm balıkları (hamsileri:) ) sattık. Bir çeşmenin başına yanaştık. Tablanın üzerinde 3 veya 4 kilo kadar balık kalmıştı. Önce onları bir güzel ayıkladı. Ikiye parçaya böldü yarısı ona yarısı bana olacak şekilde... sonra tablayı yıkadık beraber yaz havası akşam serini tarifi imkansızdı... beni aldığı yere geri götürürken 3 somon ekmek aldı. Poşete koydu balıklarıda ayrı poşete. Ben eve girdim annem beni dövmedi.:) balıkları pişirdi. 5 kardeş 7 kişi hep beraber o günün öğününü beraber yedik... niye anlattım. Zezé'de çok şey buldum çocukluğumdan...
Çevirmene teşekkür etmeden geçmeyeceğim... akıcı ve betimlemeler harika...