Sanki birilerini suçlamak, diğer duyguların yükünü hafifletiyor hatta üstünü örtüyordu. Birilerini suçlamak yaşamaya kör topal devam etmeyi sağlıyordu. Başkasını suçlamak, kendini suçlamaktan daha kolaydı.
İnsan ne yaşadığını unutuyor da, neyi yaşamadığını hiç unutmuyor. Yaşamadığı şeyi yaşayabilme ihtimalinin peşine düşüyor. Bir ömür bunu kovalayabilir insan. Kendi umudunun, yarım kalmış heveslerinin bekçisi olabilir.