Her şeylerine müsamaha gösterdim... Benim hayatım mahvolurken onlarınkini kolaylaştırmakla övündüm... Parayı tırnaklarımla kazıyarak kazandım, kuruş kuruş... Sırf onları mutlu görmek için derimi yüzdürmeye razıydım... Ama ben onları zengin eder etmez onlar benden utanmaya başladılar... Artık onlar için yeterince kaliteli değildim... Fazla kültürsüzdüm... Nerede kültürlenecektim ki? On iki yaşındayken beni okuldan aldılar, sonra da hep para kazanmak zorunda kaldım, kazanmak, kazanmak... Elimde numune çantasıyla köy köy gezmek, ardından şehir şehir dolaşıp pazarlamacılık yapmak, ta ki kendi işimi kurana dek... Onlarsa yükselip ev sahibi olur olmaz benim eski, şerefli, güzel adımı istemez oldular.