Savrulanlar oldu.
Tükeniyor lardı.
Geçmişin hesabını, inandıkları değerlere ihanet ederek soruyorlardı.
Sorunu doğru tespit edebildikleri halde, çözüm adına yaptıkları, geçmişe dair ne varsa yok saymak oldu.
Bir gün, benim diyebilecekleri kişilik yapısını da yitirdiler.
Birçoğu kayboldular.
Eylül’dü...
En çok sesini aradım.
Gözlerinse asılı bıraktığın yerdeydiler hâlâ.
Gözlerini sildi zaman..
Dedim ya… Eylül’dü.
Savruluşu bundandı kimsesizliğimizin.
Cemal Süreya