"Hepimiz ölecek yaştayız"
Deniyorum, arıyorum ve bazen çuvallıyor,saçmalıyorum.
Kibir, acziyet ve var olma kaygısı içinde insan olmaya, insan kalmaya çalışıyorum.
Bir misafirdir insan
Tuhaf olmaz ansızın gitmek
Sandalye kapmaktır tuhaf olan.
Oysa müzik durunca,
olsa da tahtına kurulamaz.
Kimseyi istemedim peşimde
düşmedim önüne
Ve yanımdakiler hep
bir kaldırım ötede
İstedim ki çemberler kesişmesin
Bir misafir gibi teğet geçsin
ve gitsin
Gitmek...
Çiçekler gibi
Kokunu bırakıp kaybolmak
Ve bir uyanışla dönmek
Çürüyüp yenilenmeye yenilmek
Kaçtım her yaklaşan çemberden
Özendim iz bırakmadan gitmeye
Ancak dökülen yapraklarım
Belki karışır toprağa
belki savrulur havaya
Beni hep iyi tarafımdan görecekler dışarıdan.
Ve hep kötüleyecekler sevemediklerim içeriden.
Benim ne olduğumu kim bilir?
Gökyüzü akar damarlarımdan.
Dilimde can kalmadı,Sattım dünyayı insanlarakimse doyduğunun farkına varmadıHer bir poşetle akan, zamanımdıGöğsümü sel bastı, yanaklarım kurakEve dönüş yolları bana tuzakTuzak bana, hayatı fırsattan istifade yaşamakBen hep iyiyim, daimaDeva aramam,kanarım beni yaşatan sızıyaYeter bana,yemediğim nanelerin vermediği şifalar.Nefretimi sönümleyecek bir sevgideğer biçemez, bilir eşrefi mahlukatım.Kulluğum yalnızca O'na.
...
21/3/26