Bakın, karşınızdaki insana bakın. Utanmayın ondan. Sokakta rastlasaydınız öldürmek mi isterdiniz onu? Ne yaptı size de bu kadar nefret ediyorsunuz ondan? Suçu ne? Niçin sevmeyecekmişsiniz onu? Önce siz dostluk gösterin bu kadına, ondan sonra başkaları da dost olacaktır onunla!
Yarın yine aynı olacak. Mutluluk asla gelmeyecek. Bunu biliyorum. Ama bir gün mutlaka gelecek, yarın sabah gelecek diye inanarak uyumak daha iyi değil mi?
Ben yapamam,edemem deyip her şeyde sırtımı tamamen anneme dayamama rağmen annem benden en ufak bir şey istediğinde kötü ve pis bir şey görmüşüm gibi hissetmem, bencillikten başka bir şey değildi.
Birbirini kandırarak parlak ışıltılar yayıp neşelenen ya da yaşayabilme konusunda kendine güvenen insanları anlamıyorum.
