Onur Oduncu
@Whyte
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Hep bir yedek plan oldum.
Ne zaman birilerinin dünyası karışırsa, beni hatırladılar.
Ne zaman yolları kapansa, beni aradılar. Sanki ben hep
kenarda duran ama ihtiyaç anında hatırlanan bir sokak lambasıydım.
Işığım kimse için kalıcı değildi, sadece karanlıkta göze çarpıyordum.
Kimsenin ilk tercihi olmadım. En güzel cümleler başka yerlere kuruldu,
en değerli zamanlar başkalarına harcandı; ne özeldi, ne de gerçekten
benimdi. Sadece mecbur kaldığında hatırlanan bir isimdim onlar için.
HİÇ BU AÇIDAN DÜŞÜNDÜN MÜ?
Düşünsene sana okuman için bir kitap veriyorlar ve bu kitap
sadece sayılı kişiye veriliyor.
Ama bir şart var;
Okuduğun sayfayı çevirdiğin zaman bir daha o sayfaya
geri dönemiyorsun. Ve kitabı bitirdiğin zaman
sana bir daha verilmemek üzere geri alınıyor.
Her sayfayı daha dikkatli okumaya başlardın değil mi?
Her sayfadan;
Daha çok keyif almaya başlardın.
Daha çok dikkat ederdin.
Daha yavaş okumaya başlardın.
İşte bu kitap SENİN HAYATIN
Her sayfanın değerini bil.
Canım efendim, kiminin ailesi, kiminin arkadaşı, kimininki mektebidir.
Anne kokusunu hatırlamak için insan uzun uzun mektuplar döşeyebilir.
Yatılı okullar, oteller birbirine benzer;
Sarayda doğarsın ama kral olamazsın.
Bazen çok okur, az konuşursun;
Bazen susmadan konuşursun, mikrofona sanki son saatinmişçesine.
Herkesi anlarsın ama bazen anlayamazsın.
Bazen reddedilmeyecek bir teklifle yüzleşirsin;
İnsanları anlarsın ama bazen yine de anlayamazsın.
Bazen, paranın yetmediği bir fotoğraf makinesi yüzünden
Uzaklarda bir evi terk edersin.
Bazen bazı ölümler sır olur, senden saklanır, anlayamazsın.
Gün geceye döner. Oğlan dayıya çeker, huy çıkmaz.
İyi aileler iyi çocuklar yapar;
Ama iyi çocukları kötü kurtlar kapar.
Sistem devam eder.
Peki ne olur elinde kalan? Önemi yok.
Çünkü yol, gidilen yer değil, yolun ta kendisidir.
Ruhunu arkada bırakmadan
Yavaş yavaş geçip gidersin bu hayat denen adadan.
Anılarla, duyguyla yakarsın geçmişi.
Çürümüş bir şeyler hâlâ var; kemiklerin kokusu
Otoparktan gelmeye devam ediyor.
Neyse.
İnsan duygularının kimi gözlerde nasıl da hafife alındığını hiç hissettiniz mi?
Oysa birine duyulan özlemi söyleyememek, kalbin en sessiz çığlığıdır.
Korkarız… Yanlış anlaşılmaktan, bir bakışın bizi yaralamasından.
Bu yüzden adımlarımızı içimize çeker, yalnızca aklımızda büyüttüğümüz ihtimallerle yaşarız.
O tek adımı atmadan karşımızdakinin ne hissedeceğini bilemeyiz elbette;
ama biz yine de binlerce senaryo yazar, kendi masallarımıza kanarız.
Ve çoğu kez aynı son çıkar karşımıza:
Kırılmaktan korkan o saf, o tertemiz duygularımız bizi geriye çeker.
Belki de insan, en çok söyleyemediklerinde saklar kendini.