Onur Oduncu
@Whyte
Her şeyi tek başına halletmiş olmanın o ağır güçlülüğü, insanı bazen hiç beklemediği bir anda bir bankta otururken hüngür hüngür ağlatabiliyor. Çünkü kimseye yaslanmadan yürümek, kimseye yük olmadan yaşamak; dışarıdan bakıldığında sağlamlık gibi görünse de içten içe biriken bir yorgunluğu da beraberinde getiriyor. Ve sonra, belki bir kedinin başını okşarken bile derin bir mahzunlukla bakıyorsun etrafa; çünkü o küçücük canın sıcaklığı bile yıllardır taşımak zorunda kaldığın yükleri hatırlatıyor.
Çok güçlü olmak, çoğu zaman kimsenin bilmediği sessiz bir savaş taşımaktır. Dışarıdan bakıldığında ayakta duruyormuşsun gibi görünsen de, içindeki çatlaklar her adımda kendini hissettirir. İnsan bazen en sarp tepeleri geçer, en keskin rüzgârların içinden yürür, ama tam düzlüğe varınca bedeninin titrediğini fark eder. Çünkü yol bitince, aslında ne kadar yorulduğunu ilk kez gerçekten duyarsın. O an dizlerin çözülür, yüreğin ağırlığını koyar ve hayat bir anlığına seni olduğun yerde durdurur. Bu duruş bir yenilgi değildir; aksine nefesini geri kazandığın bir ara duraktır. Ve insan ancak böyle anlarda, kendine gösterdiği şefkatle yeniden toparlanıp yoluna devam edecek gücü bulur.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Yoruldum…
Düşünmekten, üzülmekten, direnmekten
ve en çok da güçlü görünmekten.
Ben robot değilim; taş da değilim.
Kırılan yanlarım, susan çığlıklarım, taşıyabildiğim kadar duygum var.
Beni anlamalısın çünkü ben bir kitap değilim.
Ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz;
bu yüzden yaşarken anlaşılmaya mecburum.
Gücüm sandıkları şey,
aslında her defasında toparlanmak zorunda bırakılmışlığım.
Artık kimsenin yüküyle değil,
kendi kalbimin taşıdığı kadar ilerliyorum.
Kısaldım, şiirleştim, sertleştim…
Ama sonuç aynı:
Ben insanım, anlaşılmayı hak ediyorum.
Yorgunluğun Adı Yoktu
Kimse yorgunluğumu görmedi;
çünkü yüzüme yerleşen gülümsemeyi
bir çeşit zırh gibi taşıyordum.
Beni güçlü sandılar,
oysa içimde, kimsenin bilmediği bir gece
yavaş yavaş çökerken ben sessiz kalıyordum.
Bir bakışın ardına gizlediğim
binlerce kırık vardı;
kimseye anlatmadıkça
kendi sesimden bile uzaklaştım.
Görülmemeye alışmak,
insanı kendine bile görünmez kılıyor meğer.
Bazen içimde bir fısıltı
taşıdığım ağırlığın karanlığını uyandırıyor.
Sustukça derinleşen bir kuyuyum ben;
içine düşen her şey
bir daha yankı vermiyor.
Kimse bilmedi o sessiz çökmeleri;
ben de anlatacak nefesi bulamadım.
Yorgunluğumun adı yoktu,
bu yüzden kimsenin hafızasında yer etmedi.
Ve ben,
gölgesi bile yorulan biri gibi
kendi karanlığımda yürümeyi sürdürdüm;
Hiçbir zaman tamamen hazır hissetmeyeceksin.
Çünkü hazır olmak bir his değil, bir karardır.
Başkalarının ne düşündüğü önemli değil; asıl olan senin ne hissettiğindir.
İnsanların ağzı torba değil ki kapatıp susturasın; herkes konuşur, herkes bir şey söyler.
Ama asıl olan, senin içindeki doğruyu dinlemendir.
O yüzden bir başkasının ne dediğini sakın kafana takma.
Her zaman kendi doğru bildiğin yolu izle.
Hislerine güven; evet, bazen hislerin yanılabilir.
Ama denemeden, yanılmadan, risk almadan hiçbir şey öğrenemezsin.
Kendi kararlarının sorumluluğunu üstlen ve kendi yolunu yürümekten korkma.
Çünkü gerçek büyüme, cesaretle atılan adımlarda saklıdır.