Çok büyük laf. Anlayana tabi...1000Kitap
"Kaderinizde olmanız gereken tek kişi, olmayı seçtiğiniz kişidir."
- 
Ralph Waldo Emerson
Ralph Waldo EmersonMysteron
Kaderciliğe sığınmak, kendi acılarının sebebini dışarda, o yüceltilen kader algısında aramak tabii daha kolay geliyor insana. Kendisini de böyle şekillendirip, hiçbir çaba sarf etmemek aslında kendi potansiyelini de köreltiyor. İnsanın kendisinde, öz gelişiminde ilmek ilmek ördüğü bir şey olmalı, kaderin bir karşılığı varsa.
Reklam
Yolun kendisi haline gelmedikçe Yolda ilerleyemezsin.
Sayfa 17 - Dorlion
Mysteron
Dipnot: Bütün mistik eserlerde bu "Yol"dan bahsedilmektedir. Krishna'nın Jnanesvari'de söylediği gibi: "Bu yol görüldüğünde, doğudaki açan çiçeklere de batıdaki odalara da gitsen, ey okçu, bu yoldan yürümeden gidilir. Bu yoldaki kişi nereye giderse gitsin, orası onun kendi benine dönüşür." Başlangıçta üstat guru tarafından öğrenciye "Yol sensin" denir. Başka bir Efendi ise "Ben hem patikayım hem de Yolum" der.
Cehaletin ölçüsü veya kriteri herhangi bir diploma, eğitim statüsü değil insanın kendini tanıması, bilmesiyle ilgili bir seviyedir. İnsanı anlamanın, tanımlamanın yolu kendinden geçer. Kendini bilmeyen, kendini tanımayan, kusurlarını görmeyen, kendini mükemmel sanan, dünyanın merkezinde sanan, kendine aşırı değer atfeden, kendini tam tersi yerin dibine gömen, kendisini tanıyamadan kendisini dünya formlarına, kategorilerine endeksleyen herkes cahildir. Bunu söyleyen de öyle. Bunun azlığı veya çokluğu vardır belki. Egoyla beslenen ile acıyla beslenen arasında da fark yoktur. Birisi kendisine yalakalık yapa, birisi kendisini kamçılar. Bilinçsiz, farkındalıksız yapılan her eylem cehaletin bir ölçütüdür. Bilge öğrendiğini yaşayan ve uygulayan manudur. Yoksa memory card olmak, bilgiyi depolamak, kitaplar okumak, filmler izlemek, deneyimler tecrübe etmek, hunharca gezmek; entelektüel mastürbasyondan başka bir şey değildir. Sana dokunuyorsa, seni değiştiriyorsa herhangi bir edim bu çok değerlidir.
Pierre Rivière isimli okura yanıt verildi
Mysteron
Öyle öyle. Herbokologlar da çok.
İnsan kalmaya dair bir mücadele
Puan vermedi·135 syf.·
2025 33. kitabı
Sanırım son 4–5 yılda okuduğum en çarpıcı, en iç acıtıcı kurgusal metindi. Okurken birçok çağrışım yaşattı. Kitabın ana karakteri Sabri’yi, Henri Barbusse’nin Cehennem kitabındaki şu alıntıyla anlatmak mümkün:
“Madem ki umut bizi mutsuz ediyor, artık umut yok. Madem ki dua yükselip bizi terk eden çıplak bir çığlık, artık dua da yok… Artık gülümseme yok; zaten gülümsemenin hamurunda keder yok mudur? İnsan sadece hüznüne gülümser, endişesine, yalnızlığına, uzaklaşan acısına.”
Sabri de çocukluk travmalarını, korkularını ve babasının onda bıraktığı derin yaraları gülümsemelerinin arkasına gizleyen bir karakter. Acılarından bu şekilde bir nebze uzaklaşabiliyor.
Toplumsal cinsiyet normlarına uymayacak kadar kibar ve naif bir erkek olduğu için hem çevresi hem de eşi tarafından sürekli “standart erkeklik” kalıpları üzerinden aşağılanıyor. İş yerinde de durum farklı değil; mevki fark etmeksizin herkese saygı duyduğu, rüşvet almadığı ve “insan kalmaya” çalıştığı için alay konusu ediliyor. Sabri, başkalarının aşağılık kompleksini rahatça boşalttığı bir hedefe dönüşüyor.
“İnsan, tepesine vurularak, lokması elinden alınarak, hatta yalnızca unutularak, bir köşeye bırakılarak ölüme benzeyen bir kimsesizliğe terk ediliyordu.”
Nihan Kaya’nın şu sözü bu durumu iyi açıklıyor:
“Yaşımız ne kadar küçükse o kadar kırılgan, savunmasız ve kalıcı yaralar almaya açıktır; yaşımız küçüldükçe yaşanan şeyi de artan bir şiddette duyarız.”
Kitapta baba figürü, çocukluk travmalarının merkezinde yer alıyor. Küçükken sürekli aşağılanan, yok sayılan, ikinci plana atılan bir çocuk Sabri. Bir şeye heveslendirilip o hevesi elinden alınan, duygularıyla oynanan biri. Zamanla silikleşiyor, görünmezleşiyor ve bu görünmezliği yetişkinliğe de taşıyor. Rüyalarına giren o “fare”den kurtulmak için harekete
Mysteron
youtu.be/fqbJSkN8HT4?si=...
Reklam