..."Bu hayat bir fırtına gibi üstüme çökmekteydi"...
“Fakat ne anlamı var kelimelerin? Sonra? Biliyorum, sonra ben yine tek başıma kalacağım. İnsanların içinde tek başına yaşamak kadar kötü bir şey yoktur...”
"Fakat buna da alışıyordum yavaş yavaş. Zaten ben her şeye alışırım; daha doğrusu boyun eğer, sesimi çıkarmadan katlanırım. Neyse ki her şeyi hoş görmemi sağlayan bir çıkış yolum vardı: Hayalimde de olsa güzel ve yüce şeylere sığınmak! köşeme çekilir, üst üste üç ay, delicesine hayal kurardım..."
"Görüyorsun ama gözlemlemiyorsun. Aradaki fark açık."
