Ebrus.

Babalar, alınlarımıza yazılmış yalnızlıklardır.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Yalnızlık alıp karşına kendini, öteki kendinlerle konuşmaktır. Bakışmaktır, öteki kendinlerle; dövüşmektir. Kimi zaman da, öldürmektir içlerinden sana en çok benzeyeni, benzemiyor diye. Yalnızlık, öldürmektir.
Çünkü yüzlerle birlikte anlamlar da azalır; ve anlam, yüzün öteki yüzüdür.
ve her namludan bir toplum bakar dışarıya. Bu yüzden namlular hep kalabalıktır, bu yüzden kimse tek başına değildir arpacıkta. Bu yüzden, her tetik bir dağdır; ve işaret parmaklarımızda bu yüzden, sürekli bir ürperti vardır.
Ne neyi neyle örterse örtsün, her şeyin bir göstereni vardır. Yalnızlığı gösterense, her şeydir.