Poyraz
@Wolfs
Arka kapağa bakarsak muhteşem bir gerilim bizi bekliyor. Peki içerik öyle mi? Kitabın yarıdan fazlası erotizmle geçti. Tamam buna karşı değilim ama ana olay o kadar gölgede kalmış ki ne heyecan var ne gerilim. Son sayfalarda yazar durumu kurtarmaya çalışmış ama olmamış. Önermek isteyeceğim bir kitap değil ama bu bir zevktir belki size uyabilir diyerek konuyu kapatıyorum.
Reklam
Dean Koontz, Amerikan korku edebiyatının Stephen King’le beraber en önemli temsilcisi. 1 numara King olsa da Koontz’un bazı kitaplarını çok daha fazla severim. Özellikle Nöbet, Kükreyen Mağara, Kurbanlar, Onlar Yoktu gibi kitapları bana göre başyapıt. Peki ya Karanlığın Gözleri? Yine klasik bir Koontz kitabı, tema yine sevgi ve mesaj, iyiler kazanır.
Bu kitapta çocuğu ölen bir annenin aldığı mesajlarla çocuğunun ölümündeki gizemi çözmeye çalışması anlatılıyor. Tabi hiçbir şey sanıldığı gibi değil. Çok heyecanlı olmasa da Koontz kalitesinin biraz altında da olsa okunabilecek bir kitap. Uzun zamandır Koontz okumamıştım, biraz hasret gidermiş oldum. Sizlere de iyi okumalar..
Bu zamana kadar “Milli Mücadele”yle ilgili birçok kitap okudum. Hatta Atatürk’ün kendi anılarından derlenip yazılan, kendi anlattığı kitaplar da dahil. Ancak hiçbiri beni bu kitap kadar etkilemedi. Okurken boğazım düğüm düğüm oldu, yer yer gözlerim yaşardı, içim çok acıdı.. Bu topraklar için nelerin feda edildiği kitap boyunca defalarca vuruldu yüzüme. Yapılan fedakarlıkları okudukça şu anki halimizden utandım. Sinmemizden, korkaklığımızdan, duyarsızlığımızdan, boş vermişliğimizden, hiçbir şeye CÜRET edemeyişimizden utandım. Bu vatanın kurtarılmasında rol oynayan isimli, isimsiz tüm kahramanlara çok büyük bir minnet ve özür borcumuz var. Bizlere hakkınız helal edin.. Kitabı mutlaka okuyun, okutun..
Hani ikindi vakti kahvenizi yapar TV karşısına oturursunuz, kanalları gezerken başlayalı daha 5-10 dakika olmuş bir filme denk gelirsiniz. O sırada kaybolan birinden bahsediyorlardır, siz de bir bakayım bari dersiniz ve izlemeye başlarsınız. Film aslında çok heyecanlı, gizemli değildir orta kıvam bir tatta akıyordur ama siz kaybolan kişi nereden çıkacak acaba diye izlemeye devam edersiniz, çok meraklanmadan ama sıkılmadan da sonuna kadar gelirsiniz ya işte öyle bir kitap. Polisiye desem tam değil, gerilim desem değil, gizem desem eh işte. Daha çok dram tadı veren bir kitap. Önerir miyim? Sanırım hayır ama elinizde varsa da okuyabilirsiniz tabi.
Jo Nesbo’nun üçüncü kitabını bitirdim ve artık iyice fazla abartıldığını düşünmeye başladım bu yazarın. Bir polisiyede olması gereken gizemi, gerilimi, heyecanı bulamıyorum bir türlü. Gereksiz diyaloglarla uzatılıyor kitap ve olaydan kopuyor okuyucu. Bir süre sonra sadece bitirmek için okuyorum kitabı. Neredeyse 400 sayfa olan kitabın son 50 sayfası biraz hareketliydi, o da tatmin etmedi. Kuzey polisiyesinde ısındığım tek yazar Stieg Larsson olacak galiba ama onu da kaybettiğimiz için tadı damağımızda kaldı. Kitapla kalın..
Reklam