Öncə fesleğeni oxumuşdum,sonra seyyahı oxudum.Fesleğeni necə bəyənmişdimsə seyyahdə elə.Kitab barədə düşüncələrim o qədər çoxdu ki,bilmirəm nə yazım.Obrazların məsumluğu mu desəm,gərçəklik mi desəm,Seyyah danışdıqca ağlımda canlanan Tahir Amcanın atolyesi mi,Seyyahın pəncərəsi çox zaman açıq olan mətbəxtində çay dəmləməsi mi,Fesleğenle oturduqları pəncərə kənarındakı masamı desəm,küçələr mi, hamsı beynimdə o qədər canlanıb ki,sanki,hekayəni mən yaşamış kimi oldum.Kitabı oxuduqca özümdən yola çıxdım və anladım ki,yazmaq üçün yazmaq istəmək lazm deyil,yazmaq üçün bişmək lazımdı,bəzən dərdlənmək.Əgər,sizi anlamayan insanların arasında isəniz,bu kitabı oxuyun və doğurdanda anlamadıqlarını düşünüb,uzaqlaşın.Uzaqlaşın deyərkən onların daha xoşbəxt olacaqları yerdə olmaları yaxşıdır.Həyatınızda sizi anlayan insanların olması gözəldir,danışmasaz belə anlayarsız ,inanarsız,o dərdini deməsə belə anlayarsız ya elə insanlar.
Sadi Şirazinin çox bəyəndiyim sözün əmanət edirəm sözlərimin sonuna doğru
"Anlaşılmak nimet.Anlayacak insanla karşılaşmak ise büyük kısmet."
Rəbbim həs kəsə müstəfid olmağı nəsib etsin.Amin.