Saralmış kağızlar,
Sarı vərəqli kitablar uzaq düşüb bizdən.
Oxuyarkən kitabı,
Arxa fonu sarı edək ən azından,
Bəlkə hiss etmədik o zaman
Kağız vərəqləmədiyimizi.
Nə də olsa, əlimizi sürüşdürürük
Ekran üzərində
Vərəq çevirircəsinə...
"Tanrı mərhəmətlidir,
amma bir o qədər də qəddar.
Bağışlandı bütün günahların.
Sevinmə.
Hələ cənnətlik deyilsən.
Ağ bir vərəqsən.
Hər şey sənin əlində bundan sonra
Seçimini et.
Mən sənin vicdanınam.
Sənsə yuxudasan.
İndi oyan.
Və həyatını seç.
Ya uzadılan əli tut və ayağa qalx,
Ya da öldür özünü, hər şeyi məhv et.
Seçim sənin,
Həyat sənin.
Sənin əllərində..."
...Reproduktordan musiqi eşidildi. Qadın müğənni həzin və yorğun səslə kədərli bir mahnı oxuyurdu.
Təhminə dedi:
-Bilirsən bu nə mahnı idi Zaur?
-Yox.
-Qədim gürcü mahnısı.
Bütün bu gün və gecə ərzində ilk dəfə olaraq yavaş və qəmli-qəmli əlavə etdi:
-Mən olmayanda birdən bu mahnını eşitsən hər şey yadına düşəcək. Moskva, bu gecəmiz...
"Mən olmayanda"-deyə Zaur onu yamısladı. Yenə başladın?
-Bilirsən, həyatdır, hər şey ola bilər. Sən başqa qadınlarla da ola bilərsən və lap yəqin olacaqsan da... Amma bu cür olmayacaq Zaur, heç kəslə olmayacaq birdə, mən bilirəm. Ayrı cür ola bilər, bəlkə daha yaxşısı, amma bu cür yox... Ola bilməz ki, hər şey bax beləcə təkrar olsun. Domodedovo meşəsindəki quşlar da, o küçədəki cərimədə, bu qədim gürcü mahnısı da... Bu bizimdir, ancaq bizim... Başqa heç kəsin... Onunçün də mən arxayınam...
...Düz çıxdı Təhminənin sözləri...