Çocuk zaman zaman ağlamak zorunda kalacaktı, bunu biliyordu. Neyse ki ağlayacak kadar gençti daha.
Reklam
Herkesin söylediği varsa bir de söylemek istediği vardı. İfade edilememiş duygular birikmiş kılcal damarlarında. İnsanın bir olmak istediği varsa bir de olabildiği vardı, kendinden arda kalanlar tıkamıştı kalbini. Doyurulmamış hevesler, hayata geçmemiş fikirler, esaretin boğduğu hayaller, korkunun sindirdiği cüretler demek bir yere gitmiyormuş. Alın bakın işte ne varsa orada duruyor. Soğumuş bir magma eriyiği gibi kıpkızıl akıyorlar içinde. Yahu duyulmamış şakalar dersin, hani bir kalabalıkta kısa düşersin kendi içine kapanırsın, sanma ki unutup gidiyorsun, tutuyor içinde bir yer onun da hesabını, orada duruyorlar.
İnsanın bu dünyadaki besini hayrettir. Hayretinden olmuş bir insan giderek kurur.
Tanrım, eski yaralar hiç kabuk bağlamayacak mı?
Yetenek nedir biliyor musun? Hep eksik kalmayı baştan kabul edip kendini tamamlamaya çalışmaktır. Bunun imkansız olduğunu bile bile bir ömrü en güzel filmi çekmeye, en muhteşem oyunu oynamaya, en güzel şiiri yazmaya adamaktır. Yetenek çocukluğuna kavuşmak ve bir daha hiç bırakmamaktır.
Reklam