Yazarlar kağıda kelimeler çiziktirirken, düşüncelerini taşa oyduklarına inanırlar. Ancak Barthes'ın işaret ettiği üzere bu bilgiçler kendi yazılarında boy göstermez, üstelik kastettiklerini sandıkları her neyse, ona bekçilik etmekten acizdirler. Okur, bunların sözcüklerini istediği gibi yorumlama hakkına sahiptir. Bu durum, tescilli versiyon fikrini ortadan kaldırır. Barthes, yazarları küçümsüyor, onlara dil kırpıntılarını bir araya toplayıp "metin" imal eden "yazman" sıfatıyla hitap ediyordu. Metinler, tıpkı dokuma gibi, okurların ve eleştirmenlerin söküp yeniden dikeceği ipliklerdi.