Bir yokuşun tam ortasında parmak uçların değdi kaburgama, hiç çiçek toplamadın ama avuç içlerin akasyalar kokuyordu. Ellerin beyaz ve dünya bir ağrıydı göğsümde. Beni kırk ihtimalli ölümlerden çektin kurtardın, sen bilmezsin. Şehre hayran sana aşıktım. Aşk bile biter. Öğrenirsin..
"Seni hiçbir dünya telaşına değişmedim ben. Evlerin ve kalabalığın ağırlığını sana üstün tutmadım. Yoksulluğun acısından hafif bilmedim acını. Nereye gidersem gideyim seni yürüdüm hep. Sevincini bir barış, bir bayram sabahı gibi taşıdım içimde."