Gönlümün içinde bir gül,
o gül ki sen,
o gül ki gözlerin,
gecenin en sessiz saatinde açar,
kimseler görmez, kimseler bilmez,
yalnızca yüreğim tanır kokusunu.
Dudaklarında bir mısra gibi büyür adım,
usulca fısıldar rüzgâr kulağıma,
senin sesin mi, yoksa zamanın yankısı mı,
ayırt edemem,
çünkü her şey biraz sen,
her şey biraz eksik sensiz.
Gönlümde bir gül,
ve o gül ki sen,
köklerini derinlere salmış,
ne zaman kurusa içim,
bir tek senin adınla yeşerir yeniden.
Ve bil ki,
gönlümdeki gül solmaz hiçbir vakit,
çünkü sen oradasın,
çünkü sen,
varlığınla bütün mevsimleri bahara çevirensin.