Umutların yüklü olduğu bir trene binmişiz seninle
Bu sefer olur diyerek oturmuşuz koltuklara
Ama farklı peronlardayız
Sen ileri gidiyorsun ben ise geriye
Uzaklaşıyoruz zaman geçtikçe
Denizler okyanuslar giriyor belki aramıza
Ama ikimizin de gözleri parlıyor hala
Biliyoruz çünkü
Dönüp dolaşıp yine aynı noktaya varacağımızı biliyoruz
Yıllar geçse mevsimler dört nala koşsa bile
Elbet bir gün yan yana olucak koltuklarımız
Ben sana hep üşüyordum
Çünkü kıştım.
Nakıştım, bakıştım.
İnkâr etmiyorum da bunu
Seni sevmek gibi büyük işlere kalkıştım.
Ve lütfen inkâr etme,
Sana en çok ben yakıştım.