Yasemin Yıldırım
@Yasemin_yldrm
Fenerbahçe@1907
Öğrenci
Direkli İlkokulu 4/4 Yıldıztepe Ortaokulu 4/4 MGAL 2/4
Şanlıurfa
Şanlıurfa, 6 Haziran 2010
84 okur puanı
Eylül 2023 tarihinde katıldı
Savaş sadece top ve tüfekten ibaret midir?
Khaled Hosseini’nin Bin Muhteşem Güneş romanı, Afganistan’ın çalkantılı tarihinde iki kadının—Meryem ve Leyla’nın—acı, dayanışma ve umuda tutunma mücadelesini anlatıyor. Kitabı bitirdiğimde içimde tek bir duygu vardı: acı. Özellikle Meryem’in daha çocukken yetişkinlerin günahlarıyla damgalanması, tüm hayatının yalnızlık ve hüzünle örülmesi beni derinden etkiledi.
Benim için kitabın asıl ağırlık merkezi Meryem’di. Onun varlığı, “büyüklerin açtığı yaraların çocukların ruhunda nasıl kocaman boşluklar bırakabileceğinin” en çarpıcı örneği. Sessizliği, sabrı ve içindeki iyilik ne kadar ezilirse ezilsin yok olmadı. Bu yüzden hikâyeyi taşımış, ona can vermiş bir karakterdi.
Ama Leyla da romanda çok önemli bir yer tutuyor. Leyla, Meryem’in aksine sevgi dolu bir ailede büyümüş, hayalleri olan, geleceğe bakan bir genç kız. Ancak savaş onun da tüm umutlarını yerle bir ediyor. Leyla karakteri, savaşın sadece “doğuştan dezavantajlı” olanları değil, hayatı yolunda gidenleri bile nasıl bir anda yok edebileceğini gösteriyor. Meryem ve Leyla’nın birbirlerine düşman gibi başladıkları ilişki zamanla kardeşliğe, dayanışmaya ve kader ortaklığına dönüşüyor. Bence kitabın en güzel tarafı bu: İki kırık kadının birbirini tamir etmeye çalışması.
Romanın en yıkıcı sahnesi ise Meryem’in annesi Nana'nın intiharı sonrası pişmanlık anıydı. O saniyelik iç sesi, onun aslında ne kadar temiz bir ruh taşıdığını bir kez daha hatırlatıyor. Savaşın, baskının, zorbalığın bile silemediği bir insanlık kırıntısı…
Kitap savaşın yalnızca devletler arasındaki bir hesaplaşma olmadığını; en büyük yıkımı ailelerin, özellikle kadınların yaşadığını çok sert bir şekilde ortaya koyuyor. Benim için romanın en güçlü mesajı buydu.
Hosseini’nin dili sade, akıcı ve çok etkileyici. Ancak Meryem öldükten sonra kitabın tonu
Reklam
Martin Eden
Jack London’ın Martin Eden romanını okurken, bana en çok “insanoğlunun kendi idealleri uğruna hayatını nasıl tüketebileceğini” gösterdi. Martin Eden, bence adeta “yürüyen irade”ydi; çok disiplinli, azimli ama bazen başkalarının hassasiyetlerini hiç düşünmeyen biri. En yakın arkadaşını bile ilk gördüğünde önyargıyla değerlendirmesi, belki de onun yalnız kalmasının ve sonunda intihara sürüklenmesinin sebebiydi. İnsanlara bir şans verseydi, yalnızlık bu kadar derin olmayacaktı.
Beni en çok etkileyen sahnelerden biri, Martin’in ilk kitabına dokunduğu andı. Tüm emeğinin karşılığını elinde tutuyor ama hiçbir şey hissetmiyordu. Bu bana, hayatta bazen hayal ettiğimizden fazlasını kazansak da, kazandıklarımızın kaybettiklerimizin yerine geçmediğini gösterdi. Bir diğer sahne de, Martin zengin olduktan sonra Norman’ın, Ruth ile Martin’in konuşması için onu otele getirdiğini fark ettiği andı. Martin bunu anladığında, insanlardan ve hayattan nasıl uzaklaştığını daha iyi fark etti.
Martin’in hayatındaki değişimler bana büyük bir hüzün yaşattı. Fakir bir denizciden ünlü bir yazara dönüştü ama içi boştu. Ruth’a olan aşkı, ulaşılması gereken bir ideal haline gelmişti; sevgi değil, bir hedefti. Martin’in intihar sahnesi benim için şaşırtıcı olmadı çünkü artık onu hayata bağlayacak hiçbir şey kalmamıştı. O gemiye bindiğinde tamamen uzaklaşmak isteyen bir insan olduğunu anlamıştım.
Yan karakterler de hikayeyi tamamlıyordu. Ruth, Martin’in hem yükselişi hem de çöküşünün simgesiydi. Brissenden ise Martin’in ruh ikizi gibi; ama onun trajedisi, Martin’in kendi sonunu önceden görmesine yol açıyordu.
Sonuç olarak, Martin Eden bana şunu öğretti: Bazen hayal ettiğimizden fazlasını kazansak da, kazandıklarımız uğruna kaybettiklerimiz o boşluğu doldurmaz. Ve Jack London bunu çok iyi gösterdi:
Yasemin Yıldırım
, 2025 okuma hedefini ekledi.2025 OKUMA HEDEFİ
9/10 kitap - %90 tamamlandı
9 kitap okudu
10 kitap
5,3bin sayfa
4 inceleme
39 alıntı