Anlamamalıydı. Sorgulamamalıydı. Bu umutsuz kayıtsızlık halini mümkün olduğunca uzun süre korumalıydı. Çok zordu. Yıpratıcıydı. Ama düşünmemek lazımdı.
Dünya hiçbir zaman daha iyi olmadı, hiçbir zaman da olmayacak. Daha zengin, daha fakir ya da daha hüzünlü olabilir ama daha bilge asla, ta ki son gün gelip çatıncaya dek.
Dünyanın ağırlığı ne kadardı? O tartar ama tartılmazdı. Terazisi hileli olurdu bazen. Bir kefeye yaşamı ve emeği koyardı, diğerine ise altını ve gümüşü. Bunlar hiçbir zaman denkleştirilemezdi. Ama o durmaksızın ve acımasızca devam ederdi tartmaya. Bir kefeye yığınla yaşam koyardı, diğerine ise arada bir azıcık altın.