Gök gürültüsü
@Yazesintisiveyagmur
18 okur puanı
Aralık 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sanki bir düşünselindeydim de demin gerçek dünyaya adım attım.
Karakterlerin hissettiklerini hissettim seri boyunca. Harry ile başkası tarafından üstüne bırakılan sorumluluğun ağırlığını yaşayıp beklentilere cevap verememenin yükünü sırtlandım. Etrafındakilerin aksine mutlu bir çocukluğu herhangi biri olmayı daha çok arzuladığını hissettim. Ron ile arka planda kalan olmanın ve başkasının gölgesinin ardından sıyrılmanın sancılarını çektim. Hermonie ile bazen doğru bildiklerimle mücadele edip arkadaşlarıma destek oldum, yeri geldi sevdiklerimin uzakta ama iyi olmasını seçtim. Neville gibi sana inanalar olmasının verdiği cesarete hayret ettim. Luna ile arkadaşlığın aradığı kriterin mükemmelik değil sadakat olduğunun aydınlanmasını yaşadım. Kimi zaman kızdım kimi zaman üzüldüm kimi zaman güldüm. Galiba en çok Weasley ikizlerine güldüm.
Bazen Snape'in tavırlarına sinir oldum bazen de Harry gibi kafamdaki James ve Sirius portesinin yıkılmasının acısını yaşadım. Sirius'a, Dobby'e, Lupin'e, Tonks'a, Fred'e sanki sevdiğimi kaybetmişim gibi ağladım.
Acaba Kreacher Sirius tarafından sevilseydi nasıl olurdu her şey diye düşünmeden edemedim. Ya da Harry tabu ismi kullanıp Hermonie'nin acı çekmesine dolaylı da olsa neden olunca. Ama aslında hikayelerini unutulmaz kılan da buydu: hata yapıyorlardı. Yanlışları ve doğruları, arzuları ve zaafları vardı.
Arkadaşlığın, sevginin gücünü; sana güvenen insanların olduğunu bilmenin verdiği cesareti hissettim çoğunlukla. En çok bu son kitapta hissettim arkadaşlığın iniş çıkışlarla dolu bir yol olduğunu. Ama gün sonunda o yolu terk etmemelerini... Her şey geride kalırken yan yana kalmalarını...
Son sayfayı kaparken bir daha hiç yaşanmayacak bir dönemi geride bırakmışım gibiydi. Güzel anılar, can yakan acılar ama her şeyden önce sağlam
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Birinci Dünya Savaşı'nı anlatan her kitapta bir parça hüzün bulurum. Sanki hep bir ayrılık gelip kapıyı çalacak gibi tetikte okurum. İster Dünya ister Türk edebiyatında olsun bu durum hiç değişmez. Belki de savaş demek ayrılık demektir. Kitabı ikinci kez okumama rağmen savaş son bulsun, mutlu olsunlar, bunlar hiç yaşanmasın diye bekledim son ana kadar. Oysa kitapların sonu hiç değişmez. Son hep kaçınılmazdır.
Okurken dönemin insanlarının farklı yaklaşımlarını görmek güzeldi. Savaşı öngöreninden savaşa karşı çıkanına kadar. Korkaklar da vardı cesurlar da. Zweig okumalarımda nedense bu kitap bana hep daha gerçekçi gelir. İnsanlar birbirinden farklı, hissettikleri farklı...
Sevdim ben. Dönemsel ya da coğrafya temelli okumalarda yer alması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum. Okuyacaklara keyifli okumalar dilerim.
Werther... Evli -daha doğrusu sevdiği anlardaki haliyle nişanlı- bir kadını sevecek ama vazgeçemeyeck kadar zayıf bir adam. Werther... Sevdiği kadını sürekli kocasıyla görebilen ve o an duygularına hakim olabilen güçlü bir adam. Sahi Werther nasıl bir adamdı? Aşırılıkları olduğu söyleniyordu ama duygusal demek daha doğru değil miydi? Lotte, Werther'in biricik aşığı... Bu hikayenin bir mutlu sonu olabilir miydi?
Kitabı kapattığımda kimseyi suçlayamadığımı fark ettim. Herkes özünde iyiydi sanki. Hatalar yapılmış gibiydi ama o kadar.
Duygusal bir ruh haliyle okumadım kitabı. Mesela acıma duymadım ya da hayal kırıklığı. Yer yer ne anlatılıyor burada, insan mektup yazarken bir yazar edasıyla mı yazar diye kaşlarımı çattım. Bazen sayfa boyu anlatılanı anlamadığım oldu. Karışık geldi. Edebi olarak beklediğim kadar zevk almadım. Genelde böyledir zaten büyük beklentiler hayal kırıklıklarının eşlikçileridir.
Bir gün bir şans verip o anki hayat tecrübemle tekrar okumak isteyeceğim, okuduğuma pişman olmadığım ama inceden beklentilerimi karşılamayan bir kitaptı. Okuyacaklara keyifli okumalar.
Genç Werther'in AcılarıJohann Wolfgang Von Goethe · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2024150bin okunma
Hyunam-Dong Kitabevi, sosyal platformlarda sık sık önüme çıkardı ama ne konusuna baktım ne de türüne. Bir anda sepete ekledim ve üzerine pek düşünmedim. Sungchul isimli karakterin tabiriyle popüler olması almama yetmişti. İlk defa Koreli bir yazarın kitabını okumanın heyecanıyla başladığım kitabın ilk yirmi sayfası tam bir hayal kırıklığı gibiydi. Çünkü diğer popüler kitaplar misali sanmıştım. Eğlenceli bir ortam ya da maceralı bir yol hayal etmiştim. Yanılmışım, kitap son derece dingindi. Belirgin ve sürekleyici bir olayı olmasa da kendini okuttu. İlk gün dolmadan bir baktım kitabın 2/3 ü bitmiş bile. Düşündüm, sorguladım. Olaylara ana karakterin bakışıyla baktım. Youngju'nun hislerini paylaştım. Farklı ama çok güzel bir deneyimdi. Hoşuma gitti. Bir olay anlatmayan bu kitabı nasıl bu kadar hızlı okudum ben de anlamadım. Toparlayacak olursam ben kitabın kesinlikle bir şansı hak ettiğine inanıyorum. Okuyacaklara keyifli okumalar dilerim.
Hikayeye başlarken içten içe katili kestirebiliyordum. Bunu hikayenin sonunda şaşırmadığımda, bu sonucu zaten beklediğimi gördüğümde fark ettim. Yine Agatha Christie'nin sürükleyici kaleminden çıkmış müthiş bir eserdi. Keyifle, sıkılmadan okudum. Dedektifin yine olağanüstü dehasına hayran kaldım. Okuyamayı düşünenlerin bir an önce okuması gereken bir eser. Şimdiden keyifli okumalar.♡
