Yakup
@Ycmn
Bursa
İstanbul
1590 okur puanı
Mayıs 2017 tarihinde katıldı
Zamir, okuması kolay ama sindirmesi zor bir roman. Hakan Günday yine karanlık, rahatsız edici ve insanın yüzüne bazı gerçekleri sertçe vuran bir hikâye anlatıyor.
Kitapta savaş, çocukluk, suçluluk, vicdan ve insanın içindeki karanlık taraf öne çıkıyor. Ana karakterin yaşadıkları sıradan bir hayat hikâyesi gibi değil; daha çok insanın ne kadar kırılgan, ne kadar acımasız ve bazen ne kadar çaresiz olabileceğini gösteren bir yolculuk gibi.
Romanın dili sert ama akıcı. Bazı cümleler insanı durdurup düşündürüyor. Hakan Günday’ın tarzını sevenler bu kitapta da o karanlık atmosferi bulur. Ama daha sakin, huzurlu bir roman arayanlar için ağır gelebilir.
Bence Zamir, sadece bir olay örgüsü okumak isteyenlere değil, okurken rahatsız olmayı ve düşünmeyi sevenlere hitap ediyor. Kitap bittikten sonra hemen unutulan türden değil; bazı sahneler ve fikirler insanın aklında kalıyor.
Kısaca: Karanlık, etkileyici, yer yer sarsıcı bir roman. Hakan Günday okumayı sevenler için güçlü bir kitap.
Türk toplumunun zamanla kendi değerlerinden uzaklaştığını ve bu durumun milleti zayıflattığını savunuyor. Kitapta özellikle dil, tarih, kültür ve inanç gibi konular üzerinden bir kimlik meselesi ele alınıyor.
Bence kitabın en dikkat çeken yanı, okuyucuyu kendi toplumunu ve geçmişini düşünmeye yönlendirmesi. Yazar bazı yerlerde sert bir üslup kullanıyor ama asıl anlatmak istediği şey, bir milletin kendi köklerinden kopmadan varlığını sürdürebilmesi. Bu yüzden kitap sadece geçmişle ilgili değil, bugüne de mesaj veren bir eser.
Dili bazı bölümlerde biraz ağır gelebilir. Felsefi ifadeler ve derin yorumlar olduğu için her sayfa hızlıca okunmuyor. Yine de kitabın ana düşüncesi anlaşılır: Kendi kültürünü unutan toplumlar zamanla duruşunu kaybedebilir.
Genel olarak Omurgasızlaştırılmış Türklük, Türk kültürü ve kimliği üzerine düşünmek isteyenler için okunabilecek bir kitap. Her fikrine katılmasam da insana farklı bir bakış açısı kazandırıyor. Üzerinde düşünülerek okunması gereken bir eser.
Kastamonu Lahikası, Risale-i Nur Külliyatı içinde yer alan ve Bediüzzaman Said Nursî’nin Kastamonu’da bulunduğu dönemde talebeleriyle yaptığı mektuplaşmalardan oluşan önemli bir eserdir. Kitap, klasik anlamda olay örgüsü olan bir eser değil; daha çok iman, sabır, hizmet, ihlas ve manevi duruş üzerine yazılmış mektuplardan meydana gelir.
Eserde en çok dikkat çeken taraf, zor şartlar altında bile inancını koruma ve doğru bildiği yoldan ayrılmama fikridir. Bediüzzaman’ın talebelerine verdiği tavsiyeler, sadece o döneme ait değil; bugün de insanın hayatına uygulanabilecek öğütler taşır. Özellikle sabır, samimiyet ve kardeşlik konuları sık sık vurgulanır. Bu yönüyle kitap, okuyana hem düşünme hem de kendi iç dünyasını sorgulama fırsatı verir.
Dil olarak yer yer ağır ifadeler bulunabilir. Osmanlıca kelimeler ve dini kavramlar çok geçtiği için bazı bölümler ilk okumada zorlayıcı olabilir. Fakat dikkatli okunduğunda metnin ana duygusu rahatça anlaşılır. Kitabın mektup tarzında olması da samimi bir hava katıyor. Okurken sanki bir nasihat kitabı değil de, zor zamanlardan geçen insanlara yazılmış içten mektuplar okuyormuş hissi oluşuyor.
Bence Kastamonu Lahikası sabır, iman ve manevi mücadele konularına ilgi duyanlar için değerli bir eser. Hızlıca okunup geçilecek bir kitap değil; ara ara durup düşünerek okunması daha faydalı olur. Her okuyucunun aynı derecede kolay bağ kurabileceği bir eser olmayabilir, fakat Risale-i Nur’u tanımak isteyenler için önemli bir başlangıç noktası sayılabilir.
Genel olarak kitap, insanın imanını güçlendirmeyi, zor zamanlarda ümidini kaybetmemeyi ve samimi bir hayat yaşamayı öğütleyen derinlikli bir eserdir.
Ursula K. Le Guin’in Mülksüzler kitabı, klasik bir bilimkurgu gibi görünse de aslında sadece uzay, gezegenler ya da gelecek üzerine bir roman değil. Kitabın asıl meselesi insanın nasıl bir toplumda
