Serdar Yegül
@Yegul
Bana akıl verme, sadece usul usul düşüncelerini söyle, zaten ben onun içinden alacağımı alırım.
Dönüştüren bir kitapFelsefe-Düşünce
Okurken, “bu nasıl bir farkındalık!” diye iç geçirdim.
Neredeyse her satırının altını çizmek istedim. Kitaptaki fikirler, nerdeyse bütün ezberlemelerimi bozuyordu.
Kitap okuyoruz, bilgi sahibi oluyoruz. Ama bir de içselleştirmek var. Bu kitapta bunu deneyimledim. İlkelere sahip olup mücadele etmek, zafer ve yenilgiyi tatmak. Yenilginin, mücadele sürecini devam ettirmesi, bunun için Gandi gibi davranmak.
Roman tadında bir deneme, insanın kendini merkeze koyması ya da kendini Tanrı ilan etmesinin hikayesi.
Denemeler, insanın gözünü açıyor, farkındalığını arttırıyor.
Bazı kitaplar okur ve bilgi edinirsiniz; zihniniz genişler. Bazı kitaplar ise, içindeki hayatla doğrudan ilgili bilgiler, sürekli aklınıza gelir ve sizi dönüştürür. İşte bu kitap böyle bir kitap.
Yalnız bir varlık: Dünya
* Yörüngede Dört astronot ve iki kozmonot dünya çevresinde saatte 28 bin kilometre hızla dönüyorlar. Böylece, 24 saatte dünya çevresini 16 kez dönmüş oluyorlar.
* Romanda bu altı görevlinin gözünden dünya ve ay ötekisinde diğer gezegenlere bakılıyor. Ne dünyanın ne de ayın ötesinde görebildiğimiz gezegenler özel değiller. Dolayısıyla burada; “özel değilsiniz!” mesajı veriliyor denebilir. İlaveten, uzayda başka canlıları araştırıyoruz, ancak görüyoruz ki; yok! Yalnızız. Sonuç olarak, özel değiliz ve yalnızız. Uzay aracındaki altı görevli, özel olmayan bir gezenin insanları olarak, çaresizce dünyanın çevresinde dönüp durmaktadırlar.
* Romandaki bazı felsefi cümleler oldukça etkileyici: Bir yandan, “(..) sonu gelmez büyülenme nöbetleriyle kendimizi incelemekten, kendimize âşık olmaktan”, kendimizi merkeze koymaktan ve kendimizi Tanrı İnsan ilan etmekten, “kendimizden bir tiyatro, bir efsane ve kült yaratmaya” çalışıyoruz (s.39), diğer yandan, (hâlâ karşılık vermeyen) boşluğa bakıyor, yine de uzay gemileri inşa ediyor, yalnız kimsesiz gezegenimizin çevresinde sayısız tur atıyoruz, yalnız, kimsesiz Ay’ımıza küçük keşif gezileri yapıyoruz, deniliyor (s.39).
* Yukarıdaki cümleleri okuduktan sonra, bir okur olarak; “dünyada kendini merkeze koyan insanoğlu, evrende üzerinde canlılık olan yeni gezegenler keşfederek “kendini merkeze koyma” alışkanlığını de yeni gezegenlerde de sürdürmek mi istiyor?” diye düşünmeden edemiyorum. İnsanoğlunun böyle bir eğilimini varsayarak düşünsek bile, insanoğlu üzerinden canlılık olan başka bir gezegen keşfedemiyor ve oralara gidemiyor. Sonuç olarak, dünyanın özel bir yer olmadığını ve yalnız olduğunu fark ediyor.
Dünyanın Merkezi
Dünya’nın evrenin merkezi olmadığını artık biliyoruz, ama psikolojik olarak kendimizi evrenin merkezine koymakta hâlâ direniyoruz.
