yeoca

“İşte insan bu kadar küçüktür, görünmeyecek kadar küçük… Hem de küçücüktür. Koskoca âlemde bir toz zerresi ne ise ondan dahi bin derece ufaktır bu insan. Lakin kendi küçüklüğünü bilir, Rabbinin büyüklüğünü bilirse işte o zaman âlemden büyük olur, âlem olur…”

Sayfa 142

Reklam

yeoca

İnsan her vakit bir yerlere varmak için gitmezdi ki. Gitmenin kendisi başlı başına varılacak bir şeydi zaten.

Sayfa 162

yeoca

Zira insan, hüzünlendiği vakit Allah’a yaklaşır, O’nu düşünür, kendi gafletini, kendi küçüklüğünü anlardı.

Sayfa 149

Takip Önerileri

yeoca

İnsan bir şeye inandığında onu yaşaması da gerekiyor sanırım. İnandığı için bir şeyler yaptığında kendini hafiflemiş hissediyor. Yoksa sadece kuru bir “inandım” demek bir mana taşımıyor. Hatta yük oluyor bu cümle, insan onu taşıyor. Kendinden daha ağır oluyor.

Sayfa 132

yeoca

Nefs

“Evlat” dedim, “düşman uzağında olan değildir. Uzaktan gelen, seni bilmeyen, tanımayan ve anlamayan düşman kolay mağlup edilir. Lakin seni tanıyan, seni bilen hatta her vakit seninle olan düşmanı yenmek öyle zordur ki,…”

Sayfa 124