Tuhaf, değil mi? Bunca acizliğe bunca vehim çok fazla. Ömrü olmadığı sandığı biri olarak geçip gidecek ve kendi bunu hiç fark etmeyecek. Sonra bir bakacak ki aslında koskoca bir hiç imiş. Aslında hiç olmak da bir makamdır. Onu da anlayamayacak. Her şey kendinin olsun diye uğraşırken kendinin bile sahibi olmadığını ve kendine bile sahip olamadığını bir gün muhakkak anlayacak. Ama yine de doymayacak.
Kendimi anlatamadığım ama beni anlatmalarını istediğim zamanlar oldu. Nasıl olduğumu ve nasıl göründüğümü merak ediyordum önceleri. Onun için belki de “nasıl görünüyorum bana anlatsana” diye mahcup ve yalvarır gibi sorardım insanlara. Sonraları vazgeçtim. Zira anladım ki kimse beni tanımıyor.