«Felâket bize değil de komşumuza gelip çattığında, duygularımız ne denli samimî olursa olsun, ne kadar acırsak acıyalım yine de hissetmekten kendimizi alamadığımız, hatta en yakın ve aziz tutulan kişilerde bile görülen o garip memnuniyetin sıcaklığı vardı yüreklerinde.»
"Ya da hayattan tamamen vazgeçmeliyim!" sözleri dökülüverdi ağzından. "İlk ve son defa olarak, kadere uysallıkla teslim olmalı ve hareket etme yaşama ta da sevme haklarımın tümünden vazgeçerek, kendi içimdeki her şeyi boğuvermeliyim"
«Sahi, vaktiyle yaptığın gibi yine Tanrı' ya dua ediyor musun Rodya? Yaratıcımızın rahmetine ve Şefaatçimize iman ediyor musun? Çağımızın modası olan imansızlığın seni de etkilemiş olmasından gerçekten korkuyorum. Eğer böyle birsey varsa, senin için dua edeceğim. Canım yavrum, hatırlasana, hani çocukluğunda, daha baban sağken, nasıl da dizlerime oturup peltek peltek dualar okurdun; hepimiz ne kadar da mutlu olurduk o zaman.»