Gözlerimi dilimin yerine koydum koyalı insanlara uzak gelmeye başladım, biliyorum.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Geceyi seyrede seyrede öğrendim ki ışık insanın içinde yanmıyorsa yüzüne vurmuyor. Yine de boğucu sıcaklarda bir bardak su gibi güldüğüm olur.
İnsanlık ne kadar büyük bir yalnızlığı, yabancılaşmayı, sevgisizliği ve yıkımı yaşıyor olursa olsun, dünyanın herhangi bir yerinde şiir yazan birisi varsa ve onu okuyan bir başkası varsa, barıştan, aşktan, özgürlükten ve güzellikten umudu kesmeye yer yoktur.
İçine günah karışmamış bir sevinç gösterebilir misin, dedi.
İkinci bir yaşam yokmuş.
Puan vermedi·724 syf.·
2023 64. kitabı
Bir kitap düşünüyorum. Yarım bırakanlarıyla anılan. Okunmasının zorluğunun kulaktan kulağa yayıldığı. Neden korkmuşum acaba bu kitaptan? Neden bu kadar uzun sürmüş okumam. Bilgi birikimi şart dediklerinden. Farklı şeyler denenmişmiş. Hiçbirini dinlememem gerekirdi. Okumaktan keyif alabilirdim yine de. Şimdi bile yürüyen bir bilgisizliğim ve çok keyif aldım. Hiçbir şey bilmezken kim bilir ne kadar keyif alırdım. Ya da ne büyük bir hayal kırıklığı yaşardım. Büyük bir deneyimin önünü kestiler. Uzanıp tutmama izin vermediler. Suç aynı zamanda benim. Ne de istekliymişim söz dinlemeye. Bir daha kimseye; okuma şu kitap böyledir, bir diğeri de şöyledir, hele bu nasıl bir şeydir aman aman, demeyeceĝim. Bir dene, demekten öteye geçersem tutunan olayım.