"Sizə nə var ki. Tək qalmaq heyif deyil" - bu sözləri bir az əvvəl Xasse deyirdi mənə. Təkliyin bircə müsbət keyfiyyəti var: tək adamı heç kəs tərk etmir. Amma arada ki gecələr təklik hücum çəkib adamın üstünə şığıyır, bax onda həyat hıçqırtı dolu melodiya kimi adamı bezdirir, tənhalıq vəhşicəsinə adamı əzir, bütün ümidlər və arzular adamı tərk edir. Belə anlarda adam özünün son qüvvəsini toplayıb hara gəldi getmək və onun arxasınca gələn təklikdən uzaqlaşmaq istəyir.
Necə də axmaq bir istəkdir ətrafdakılardan iynə ucu boyda bir doğmalıq arzulamaq. Bunun özündə bir özünüaldatma yoxdurmu? Bu dünyada təklikdən də qorxulu başqa bir hiss varmı?
Yox, təklik qədər qorxulusu yoxdur. Elə ona görə yaşamaq üçün bəhanə tapmaq olmur.
Nə qədər əhəmiyyət vermək istəməsən belə, ad gününün də öz qəribəliyi var.
Otuz yaş... Bir vaxtlar ağlıma da sığışdıra bilməzdim ki, nə vaxtsa iyirmi yaşım olacaq. Tez böyüməyi elə çox arzulayırdım ki... Sonra
isə...
Gözlerim kapanır kapanmaz karşımda sisli bir dünya belirdi. Kendi yarattığım ve düşüncelerime hayallerime uygun bir dünya. Her halde uyanıkkenki dünyamdan çok daha gerçek, daha doğal bir dünya.