Bir kalp, iki yabancı.
Ayvanın çiçekleri yalancı.
Bir dost harici,
Hepsi palavracı.
Kuşların sesi alaycı.
Havada iç karartıcı.
Düşünürken görsem zevahirini,
Bu hava kadar karartır içimi.
Yusuf Öztürk
Kanunlar doğru oldukları için değil, kanun oldukları için yürürlükte kalırlar. Kendilerini dinletmeleri akıldışı bir güçten gelir, başka bir şeyden değil. Mistik olmak işlerine gelir. Kanunları koyanlar da çok kez budala ya da eşitlik korkusuyla haksızlığa düşen kimselerdir. Nasıl olurs olsunlar, insandırlar nihayet, her yaptıkları şey ister ister sudan ve değişkendir. Kanunlardan daha çok, daha ağır, daha geniş haksızlıklara yol açan ne vardır?
KİTAP III, BÖLÜM XIII