Yunus ERDEM
@Yuni16
Savaş bitmiş, ben nöbette unutulmuşum.
Öyle bir yaşta idim ve öyle bir mizaçta idim ve çocukluğumda o kadar az oyun oynamıştım ve aldatmasını o kadar az öğrenmiştim ki, yalan bana suçların en ağırı gibi geliyordu; ve bir yalan söylendiği zaman insanların değil, eşyaların bile buna nasıl tahammül ettiğine şaşıyordum.
Reklam
Halbuki mesele çok basit: İnsan hastalanır ve ölür.
Fakat bu ışığa çok fazla bakamıyordum, bu güneş bile gözlerimden içeriye girince, kendimden daha büyük bir karanlık denizine düşmüş gibi derhal sönüyor ve içimin rengini alıyordu.
Yalnız başıma demir parmaklıklı kapıdan içeriye girerdim, dokuzuncu hariciye koğuşuna doğru ağaçların bile sıhhatine imrenerek yürürdüm...
Puan vermedi·96 syf.·
2 saatte okudu
·Okunma: 15 Eylül 2020 16:55
·2020 11. kitabı
Reklam