Bir gün her şey son bulacak...
Acıların, yarım kalışların, yaraların, yangınların...
O gün geldiğinde yani geçmez sandığın şeyler geçtiğinde, alıştığında, artık umursamadığında...
Birilerinin pişmanlığı, yeni birilerinin umudu olacaksın.
Sabret...
Bir gün aramak istersen beni, Olur da sesimi duymak istersen, merak edersen nasılım diye hiç çekinme. Arayabilirsin... Son konuşmamızın üstünden ne kadar zaman geçtiği mühim değil. Saatin kaç olduğu da... ben hala telefonu elimde taşıyorum ve hala yastığımın ucunda uyuyorum. Bunu eski bir alışkanlık zannetme, sonradan içime yerleşmiş bir Ümit sadece. Belki diyorum... Belki bir gün özlersin...