Güdülerimizi yani hayvani yönümüzü inkar ediyoruz. Kendimizi, tümüyle savunmasız bırakacak kadar yüceltiyoruz. Olgulara kanıtlarla değil, önyargı, beklenti ve geleneklerle yaklaşıyoruz. Yani canlılığımızı bastırıyor, benliğimizi hiçe sayıyor, vicdanımızı tersyüz ediyoruz. Dolayısıyla kültürümüz sahte. Yalanlarla yaşıyoruz. Elimizdeki en büyük değer, düşmanlık. Başkalarının mahvına çalıştığımız ölçüde kendimizi değerli sanıyoruz. Hasma her türlü kötülük reva. Bu durumda yapabileceğimiz en mukaddes iş kalleşliktir.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Belki en büyük tehlike, etrafımızdaki hırs, aptallık ve iki yüzlülüğün bizde de bulunmasıdır? Kendi iyiliğimize yürekten inanırırken, hazırdaki yamuk şablonları kullanıyor ve yürürlükteki dandik prosedürlere uyuyoruz.
Arzularla yönümüzü belirliyor, acılarla yol alıyoruz. Hayatımıza değer biçerken yanılmaktan kaçınamıyoruz.
Ömür uzadıkça hayatımız masallaşır. Çocuksu nostalji hisleri nereden geliyor sanıyorsunuz? Uzaklardan. Ömrün masala evrilen kısmından işte. Yabancılar mutludur, tanıdıklar mutsuz. Çünkü başkalarının hayatını " hayalimizde canlandırırız. " eş dostun yaşadıklarına 'şahitlik ederiz'.