Atman kendi içinde değil miydi onun, yüreğinde o gerçek,o ilk pınar akmıyor muydu?Onu bulmak gerekiyor,kendi Ben'inde bu asıl pınarı bulmak,onu bulup özümlemek gerekiyordu! başka türlüsü aramaktı yalnız, dolambaçlı yoldu,yolunu şaşırmaktı.
“Çocukken özümsediğimiz ve ancak sonraları kurtulduğumuz en büyük kuruntulardan biri, hayatın ampirik değerinin onun zevkelerinde yattığı,pozitif olarak mutluluk veren sevinçlerin ve zenginliklerin var olduğudur.İnsan bunları elde etmenin peşine düşer ta ki çok geç kalıp da biz gerçekten var olmayan mutluluk ve zevkin peşinde koşarken gerçekten var olan acı, ıstırap, hastalık, endişe ve daha binlercesiyle karşılaşana dek:Bunun yerine pozitif güzelliklerin bir kuruntu,pozitif acılarınsa gerçek olduğunun erken farkın varsaydık , bunlardan uzak kalıp kaçınmaya dikkat ederdik.Nitekim Aristoteles'e göre:"Aklı başında kişi hoş olanın değil, acı vermeyenin peşindedir.""
"Memnuniyetsizliğimizin kaynağı, isteklerin katsayısını yukarı çekme çabamız sürekli yenilebilen bunu önleyen diğer katsayının hareketsizliğinde yatar."
"İyi özelliklerimizi ve güçlü yanlarımızı olduğu gibi hatalarımızı ve zayıf yanlarımızı da açıkça gördüğümüzde hedefimizi buna göre belirleyip ulaşılmaz olanı kabullenerek kendi bireyselliğimize ilişkin bilgisizliğimizin, yanlış kibrin ve bundan kaynaklanan haddini bilmezliğin kaçınılmaz sonucu olan tüm ıstırapların o en acısından, kendimizden duyduğumuz memnuniyetsizlikten kişiliğimizin izin verdiği en güvenli şekilde kurtuluruz."