Min lenger avêt nav kûrahiya ruhê te,
Ev der, dawiya gerra min a ezelî ye.
(Demir attım ruhunun derinliklerine,
Burası, benim ezelden gelen yolculuğumun sonudur.)
Zeman, mîna mûreke germ a ku bi ser çermê mirovan de diherike, carna mirov dişewitîne û carna jî mirov di nava xwe de dadiqurtîne. Ji bo Aras, zeman ne wekî çemê ku diherikî bû; zeman mîna hewzeke