Artık yaşını başını almış bir adam olarak biliyorum. İnsanlar ölümlü. Sadece benim küçük yaşta kaybettiğim ailem gibi ölümlü olmaktan bahsetmiyorum. Kötüler de ölüyor. Herkes günü gelince ölüyor. Bazen düşünüyorum: “Kötüye karşı sabırlı ol. O da ölecek...” Ama bazen bu teselli yeterli gelmiyor. Bazen kendini savunmak, bazen de kötüye karşı kötü olmak şart oluyor. Ölenin yerine daha kötüsü gelebiliyor.
Artık iyice biliyordum ki ben bütününden ayrılmış ve bilinçsizliği seçmiş bir insanlığın ve karanlık denizinin bir parçasıydım ve yine biliyordum ki, sevmekten ve sevilmekten yoksun, uyurgezer gibi yaşayan kalabalık bir gezegene aittim.