Bbcn
@Zbbcn
Yoldan geçen arabaların ve kamyonların sesi kulağıma bir ırmağın sesi gibi geliyordu, çünkü Julio’ya aşık olmuştum. Yolcu otobüslerinden gelen mazot kokusu çiçekler gibi, giriş kapısındaki beş günlük çürümüş çöpse şekerleme gibi kokuyordu. Beton duvarlar aynaya dönüşmüştü. Çirkin ellerim artık denizyıldızıydı.
Sayfa 130
Reklam
Ellerimi yumruk yaptım, böylece kaybettiğimiz insanları parmaklarımla sayamayacaktım.
Sayfa 107
“Annem ısrar etmeseydi,” demişti, “gelmezdim, bir yabancının ölümü hangimizi etkileyebilir ki normalde? Kaçımız tanımadığımız biri için içten üzülebiliriz ki? Ağlayabiliriz, ancak bu üzüntüden değil, merhametimizden dolayıdır. “
“Doğru,” dedim, “insan acı ile arasındaki mesafe daraldığında acılanıyor, arttığında acıyor.. Demek sen de benim gibi düşünüyorsun. “
Sayfa 101
