Zehra Nur
@Zehranurunuz
Psikolojik Danışmanlık ve Rehberlik
Öğrenci
88 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Savaşanların Değil Geride Kalanların HikayesiEdebiyat
Cengiz Aytmatov acılı günlerin yetiştirdiği, zor zamanların unutulamaması için meşaleyi eline almış yazarlandan, belki de ilk aklımıza gelenlerden bir tanesi. Nitekim, kendisi bu zor günleri yaşamasa geride bu kadar ölümsüz ve bu kadar okuyucuyu etkileyen eserler bırakması da pek olanaklı olmayacaktı. Bundandır Toprak Zana’yı okurken her olayı iliklerime kadar hissedişim, Kasım ‘ın “Savaş başlıyor Anaa!” deyişini işitmişim ve belki de Tolganay ile beraber Mayselbek’i o tren garında bekleyişim. Kitabı okurken ben okuyucu değildim ,ben de o köyde Tolganay ananın yanında hasat kaldıran bir köylüydüm, köydeki erkekleri uğurlarken annesinin titreyen elinden tutan bir çocuktum, Aliman’ın kaderine yaşlı gözlerle bakan bir komşu kadındım ama ben oralarda bir yerlerdeydim. Çünkü edebiyat her şeyden önce okuyucu gerçek hayattan koparmaz, alır gelir tam da onun içine katar.
İkinci olarak söylemek istediğim şey ise savaşa katılanları savaşan erler gözünde değil de geride bıraktıklarının gözüyle baktığım için duyduğum mutluluk olacak. Çünkü bir savaşın haklı sebepleri olsun olmasın savaş sadece doyumsuz hedefleri olan ülkeleri değil o ülkenin köyündeki kundaktaki daha yeni doğmuş bebeği bile etkiliyor. En acısı da kitabı okurken bunların gerçek hikayeler olduğumu bilmemdi. Sadece Tolganay’ın Kasım’ı ,Mayselbek’i,Caynak ‘I, Suvakul’u feda edilmedi bu amansız savaşlarda nice kitaplara konu olacak nice canlar gitti. Belki bu acıları unutmamak ve savaşın bu yıkımlarını da hep hatırlamak için okumaya değerdi.
Reklam
Yazar önsözde " Dünyada bir zerre yoktur ki güzel yazılmak suretiyle önemli bir konu olarak kabul edilmesin." diyor. Önemsiz saydığımız ve günlük hayatta öylesine geçip gittiğimiz şeylerin bile iyi bir üslupla ve maharetle yazılmasıyla değer kazanacağını söylüyor. Nitekim kitaptaki olaylar da gayet basit ve hayattan olaylardan oluşuyor.
Öncellikle kitap Edebiyat derslerinden sıklıkla aşina olduğumuz bir isim. İlk batılı tarzda hikaye olarak geçiyor. Tanzimat dönemi olması itirabiyle muhakkak teknik aksaklıklar vardır ama ben bunu eleştirebilecek biri değilim. Bu yüzden ben kitabı genel itibariyle sevdim. Özellikle sonları hep beni çok şaşırttı hikayelerin. Çok akıcı ve bence düşündürücü bir kitap. Bu kitap sana neyi hatırlattı derseniz: Olayların her daim bizim görmediğimiz bir perde arkası olduğunu hatırlattı.
Kitabı okuyunca adının "Küçük Şeyler" olması daha çok anlam kazandı gözümde. Hiçbir şeyi "küçük şey" deyip geçmemek lazım. Bazen o küçük şeyler bir ilkin başlangıcına sebep olabiliyor.
İlk defa bir kitabı okurken bu kadar yazarın düşündükleriyle düşündüğümü, pişmanlıklarıyla pişman olduğumu, hüzünlendikleri yerlerle hüzünlendiğimi hissettim. Bunun sebebi Tezer Özlü gibi düşünmem mi? Asla değil. Bunun sebebi Tezer Özlü'nün hissettiklerini bana hissettirebilmesi. Sanki yanıbaşımdaymış gibi yaşadım. Ölümü de, yaşamı da... Tezer Özlü kesinlikle bir edebiyat ustası. Kelimeler öyle yerli yerinde öyle his dolu cümleler vardı ki gerçekten çok iyi bir eser okuduğumuzu düşündüm okurken. Kitaptaki depresif hava ilk başta beni sıksa da sonrasında gerçekten içine aldı ve en sonunda hayran kaldım. Ve bilmediğim Tezer Özlü'yü bu kadar etkileyen ve kitap boyunca hep eşlik eden Pavese gibi önemli bir yazarı da tanımışım oldum. Kitap bana farklı bir bakış açısı ve farklı bir edebi doyum kazandırdı. Birkaç yıl sonra farklı bir benle tekrar okumak istediğim kitaplardan biridir artık.
Bir milletin küllerinden yeniden dirilmesi için kılıçla,silahla kazandığı savaşı kalemle, kitapla en yüceye taşımaktır Üstad Mehmet Akif Ersoy'un Asımın Nesli projesindeki amacı. Çünkü geç kalmış bir milletin evlatları olarak bizim daha fazla tembellik etmeye daha fazla rehavet göstermeye hakkımız yok. Savaş çünkü cenk meydanında olduğu kadar kalemle de bilimle de yapılır ve aslında böylesi daha çok kabul görür. Mehmet Akif Ersoy'un da istediği gibi bizim fenni ilimleri ahlakıyla da birleştiren genç nesillere ve beyinlere ihtiyacımız var. Aranan gençlik olmak ve o beklenen nesil Asımın Nesli olmak ümidiyle...
Kendime "Ben bu edebiyat dersinde bu kitapları görüyorum, yazarlarını, konularını öğreniyorum da neden kendilerini okumuyorum?"diye sorduğum soruyla Türk Klasiklerini okumaya başlamaya karar verdim. Ve okuduğum ilk kitap da Batılı anlamda ilk romanımız olan Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat oldu. İyi ki de bu kitapla başlamışım. Dili oldukça sade ve akıcı bir kitaptı. Sayfaları çevirirken acaba neler olacak diye merakla çevirdim hep. Herkese de hitap edebilecek bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Konusu olarak Talat ve Fitnat tertemiz aşkını okuyorsunuz. Evet çok fazla abartma ve bu zamanda "klişe" saydığımız şeyler vardı ama bence yazıldığı dönem itibariyle bakarsak normal karşılanabilir.
Benim kitapta en çok hoşuma giden şey toplumsal düzene yapılan eleştirilerdi. Gerek görücü usulü evliliklerde kızlara asla fikir sorulmamasından ve erkeklerin okumaya devam edip de kızların 10-11 yaşlarına gelince okuldan alınmasının yanlışlığından bahsetmesi ben çok etkiledi. O devirde de kadınların sokakta yürürken giydiği kıyafet farketmeksizin kötü bakışlara ve rahatsız edici söz ve davranışlara maruz kalması bana bir kez daha kadın olmanın her devirde ne kadar zor olduğunu gösterdi.
Bence dönemin toplumsal düzenini ve bakış açısını öğrenmemiz açısından çok faydalı bir kitap. Ben genel olarak sevdim ve iyi ki okumuşum dedim
Reklam