Şimdi düşünün, çıkıp bir arkadaşınıza deseniz ki, " Ben Allah ile konuşuyorum" , size deli derler değil mi? Ama çıkıp arkadaşınıza birisi hakkında gıybet edip iftira atsanız güzel güzel dinler. Belki kahkaha ile size katılırlar. Yani Allah ile dualarda buluşmayı delilik olarak görüp, insanları yerip durmayı gayet normalleştirmişler.
"Fransızcada özledim denmezmiş, onun yerine, bende eksiksin denirmiş. Aslında çok mantıklı, insan birine ihtiyacı olduğunda eksikliğini hisseder ve aslında seni özlüyorum dediğinde senin eksikliğini hissediyorum demek ister.
Öyle herkesin de eksikliği hissedilmez.
Seviyorum kelimesi ele ayağa düştüyse de eksikliğini hissediyorum diyemez herkes. Tanıdığın, sevdiğin herkes gittiğinde eksik hissetmezsin. İçin paramparça olmaz. Ancak içinde ondan bir şeyler taşıdığının eksikliğini hissedersin. Nasıl kıymetli bir his değil mi?"