Zelal
@Zelalice
Doğa, neşe, kitap, çay, biraz da hüzün.
İngilizce öğretmenliği
Lisans mezunu
60 okur puanı
Temmuz 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Spoiler içerir!
Dorian Gray’in Portresi, dış güzelliğin yüceltilmesiyle başlayan ve insan ruhunun karanlık yönlerine cesurca inen çarpıcı bir romandır. Wilde, estetik haz ile ahlaki sorumluluk arasındaki çatışmayı etkileyici bir kurgu üzerinden sorgular.
Romanın en güçlü yönlerinden biri karakterlerdir. Basil Hallward, Dorian’ın vicdanını ve saf iyiliği temsil ederken; Lord Henry zehirli fikirleriyle Dorian’ın düşünce dünyasını şekillendirir. Asıl trajedi, Dorian’ın bu iki etki arasında giderek kendi benliğini kaybetmesidir.
Bence Basil ölmemeliydi; çünkü Dorian’ı gerçekten önemseyen tek kişiydi. Buna karşılık Lord Henry’nin verdiği zarara rağmen hiçbir bedel ödememesi, romanın en rahatsız edici ama en gerçekçi tarafıdır. Wilde, burada adaleti değil gerçeği anlatır.
Romanın sonunda verilen mesaj nettir: İnsan vicdanından kaçamaz. Günahlar bastırılsa da yok olmaz, sadece şekil değiştirir. Dorian Gray’in Portresi, güzellik takıntısının insanı içten içe nasıl çürüttüğünü anlatan, bir klasiktir.
Reklam
Bir Delinin Hatıra Defteri’ni ilk olarak geçen dönem üniversitede tiyatro oyunu olarak izlemiştim. Sahnedeki anlatım beni çok etkilemişti, bu yüzden kitabını da okumak istedim.
İlk hikâyede sıradan bir memurun yavaş yavaş akıl sağlığını kaybederek şizofreni hastası oluşunu okumak dikkat çekiciydi. Bir insanın zihninde olup bitenleri bu kadar gerçekçi görmek beni düşündürdü. Ancak ikinci hikâye olan “Burun” bölümü bana oldukça absürt ve sıkıcı geldi, okurken zorlandım. Buna karşılık üçüncü hikâye “Palto” daha akıcıydı.
Genel olarak Gogol’un dili ve üslubu bana çok hitap etmedi. Dünya edebiyatında önemli bir eser olduğunun farkındayım ama benim için tam anlamıyla keyifli bir okuma olmadı. Yine de tiyatrodan sonra kitabı da deneyimlemek farklı bir tecrübeydi.
(Spoiler)
Bu kitabı yıllar önce okumuştum, o zaman da çok etkilenmiştim. Aradan zaman geçmesine rağmen bazı duygular aklımda kalmıştı, bu yüzden tekrar okumak istedim. Ve yine aynı hayranlıkla bitirdim.
Kitap, Avustralya’da yaşayan Aborijin halkının yaşamını konu alıyor. Onların doğayla kurduğu derin bağ, sade yaşamları, birbirlerine ve dünyaya bakışları gerçekten etkileyiciydi. Modern hayatın içinde çoğu şeyi unutmuşken, bu kadar yalın bir yaşamı okumak bana çok iyi geldi. Kendimi sık sık sorgularken buldum: “Biz gerçekten neyin peşindeyiz?”
Yazarın dili sade ve akıcıydı. İkinci kez okumama rağmen sıkılmadım; hatta bazı yerleri daha dikkatli okudum diyebilirim. Kitap hem bilgi veriyor hem de iç dünyana dokunuyor. Bence böyle kitaplar arada bir tekrar okunmalı.
Doğaya, insanlığa ve sadeliğe dair bir şeyler hatırlamak isteyen herkese tavsiye ederim.
(spoiler)
Zülfü Livaneli’nin okuduğum dördüncü kitabıydı bu. Kalemini sevdiğim için hiç düşünmeden başladım ve yine “iyi ki okumuşum” dedim.
Kitapta Yezidilerin hayatı, inançları ve İŞİD’in onlara yaptığı zulüm anlatılıyor. Şeytana taptıkları gibi yanlış bilinen pek çok konunun aslında öyle olmadığını öğreniyorsunuz. Mesela marulun onlarda haram olması gibi detaylar beni gerçekten şaşırttı. Açıkçası Yezidiler hakkında pek bir şey bilmiyordum, bu kitap sayesinde farklı bir bakış açısı kazandım.
Hem duygusal hem öğretici bir kitap olmuş. Livaneli'nin sade ama etkileyici anlatımıyla su gibi akıp gidiyor. Tavsiye ederim, okumaya kesinlikle değer.
Ve kitabın sonunda geçen şu cümle aklımda yer edindi.
“Ben insandım.”
Anton Çehov’un 6. Koğuş adlı kısa ama çarpıcı eserini okuduktan sonra içimde öfke ve derin bir sorgulama duygusu oluştu. Her şeyin ne kadar adaletsiz bir düzende işlediğini görmek, insanı rahatsız ediyor. Ivan Dmitriç karakteri beni en çok etkileyen kişiydi; zekâsı, mantığı ve karşılaştığı zorluklara rağmen boyun eğmeyen direnciyle kendime yakın hissettim onu. Kitap, kısa olmasına rağmen insanın hem sistemle hem de kendisiyle yüzleşmesine neden oluyor. Herkesin bir anda her şeyini kaybedip bambaşka bir hayata sürüklenebileceğini gösteriyor. Okurken “normal”in ne olduğunu, kimin gerçekten akıllı ya da deli sayıldığını sorgulamaya başladım.
Beğendiğim bir kaç alıntıyı da eklemek istiyorum.
"Düşünen bir insan olgunluğa eriştiğinde ve tam bir bilinç kazandığında kendini istençsiz olarak sanki çıkışı olmayan bir tuzağın içindeymiş gibi hisseder."
“Sağlıklı insan, hasta olanla empati kuramıyorsa; onun sağlığı ne işe yarar ki?”
Bu söz, hikâyenin özünü özetler nitelikte. Bence bu kitap, hayatı ve düzeni sorgulamak isteyen herkesin okuması gereken bir eser.
Reklam