Orhan Kemal'in kalemi ile bu kitap sayesinde tanıştım. Yazarın 'ağlayarak yazdım' dediği eser, çoğu kişiyi ağlamaktan ziyade sinir krizlerine sokabilir.
Ana karakterler; Nazan, Mazhar ve Hacer Hanım. Bu karakterleri zaman zaman anlamakta zorlandım. Hacer hanımın kayınvalide profili aşırılıklarla dolu. Yer yer bi kadın nasıl böyle kayınvalidelik yapabilir, bu kadarı da fazla diyebilirsiniz. Anadoluya bakınca sayısız insanın bu şekilde davrandığını, böyle insanların hayatta her zaman ve her yerde var olduğunu görüyorsunuz. Nazan Hanım ise içine dönük, bütün duygularını kendi içinde yaşayan birisi. Konuş artık, susma, kendini anlat diye okurken çıldırmanın eşiğine gelebilirsiniz. Mazhar'a da yeri gelince kızacak yeri gelince üzüleceksiniz.
Olay örgüsü çok iyi olmakla birlikte, yazarın toplumsal konulara değinmesi o döneme ışık tutuyor diyebiliriz. Buradan kadınlara tavsiyem Nazan gibi olmayın, derdinizi anlatın, çekimser olmayın, yeter ki konuşun. Biraz iletişimle belki sorunlarınızı çözemeseniz de içinizde dağ gibi birikmesin.
Keyifli okumalar diliyorum!