“O adam artık onun adını anmıyor… Dua ederken kalbine katmıyor, özlediğinde gözlerini ıslatmıyor. Eskisi gibi değil; yarım kalan bir sevda sessizce başka bir adama dönüştürdü onu.”
“Cam Kentin Yalnızı”
Baktım göğe — neon, sis, bir gökdelen.
Bol cam, bol telaş, bol yorgun insan.
Bir gece çıktım, yağmurla yarıştım,
Ayakkabım su, kalbim paslı zaman.
Bir ışık yandı, bir sigara söndü,
Bir hayal geç kaldı, bir ben erken döndüm.
Yollar aynı, yüzler yabancı,
Kendime rastladım — tanımadım.
Bir köprüde rüzgâr, saçlarım asi,
Deniz dinliyor, şehir dilsiz hâli.
Düştüğüm yer, öyle sessiz ki,
Söz bile yankı bulmaz artık —
sadece gökyüzü duyar beni,
o da arada bir… unutur.
(Kendi kalemimden)
Gülüş bir yanaşımdır bir öbür kişiye
Birden iki kişiyi döndürür bir kişiye
Anılarından kale yapıp sığınsa bile
Yetmez yalnız başına bir ömür bir kişiye
Özdemir Asaf, Lavinia - Aşk Şiirleri