z.
@Zey26
30 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
Mizah, ruhun kendini koruma savaşında bir başka silahıydı. Mizahın sadece birkaç saniye bile olsa insana, başka her şeyden fazla olarak her durumun üzerine çıkabilecek bir mesafe ve beceri sağladığı iyi bilinir.
Sayfa 55
Reklam
Aklım bir düşünceye takıldı: Hayatımda ilk defa birçok ozanın söylediği, onca düşünürün nihai bilgelik olarak öne sürdüğü hakikati gördüm. Hakikat şuydu; sevgi, insanın ulaşabileceği en yüksek ve en büyük hedefti. O anda, insan şiirinin, insan düşünce ve inancının ayırt ettiği en büyük sırra haiz oldum: İnsanın kurtuluşu sevgiyle ve sevgidedir. Elinde hiçbir şey kalmamış bir insanın dahi, kısacık bir an için bile olsa, sevdiğine ilişkin düşüncelerden nasıl mutluluk duyabileceğini anladım. İnsanın, kendini olumlu eylemle ifade edemediği ve tek yapabileceğinin çektiği acılara doğru bir yolla (onurlu bir yol) katlanmak olabileceği mutlak ıssızlık durumundaki birinin, sevdiğine dair içinde taşıdığı imgeye sığınarak tatmin olabileceğini gördüm. Hayatımda ilk defa "Melekler sonsuz bir görkemin ebedi düşüncesinde kayboldu" sözlerinin ne ifade ettiğini anladım.
Sayfa 50
Unutmak, güçlü bir bastırma yöntemidir. Bilinçli olarak kabul edemediğimiz, kabul edemediğimiz, kabul etmekte zorlandığımız şeyleri bastırırız. Fakat bastırdığımız o şeyler yok olmaz. Davranışlarımızı büyük ölçüde yönlendirir.Paradoksa bakın ki duyguyu bastırarak ona davranışlarımızı yönlendirme gücünü de vermiş oluruz.
Güneşin doğmaya ve batmaya yakın zamanlarda yaşanan gölgeler dansı, insanın hayatıyla da ne kadar benzer. İnsan hayatında da şenlikler, hep iniş ve çıkışlarda olmuyor mu! Yaratıcılık, ilerleme, farkındalık, değişim, dönüşüm hep o iniş çıkışlarda vuku buluyor.Gölgenin baş gösterdiği zamanlarda... İçimizdeki karanlığı duyumsadığımız, onunla karşılaşma cesareti bulabildiğimiz, onun varlığını kabullenebildiğimiz vakitlerde... Gölgeden yansıyan aslında hep aydınlık,ferah tarafımız.
Puan vermedi·120 syf.·
2022 8. kitabı
Reklam