Zeynep
@Zeybalci
Şu anda okuduğu kitaplar
Hızlı büyümek, birkaç yaşı hemencecik atlamak, sandığın kadar iyi bir şey değil. İnsan her yaşın kıymetini bilmeli, kendini geliştireceği bu nadide zamanı ziyan etmemeli.
Ölüm bir eve girince sağ kalanları da biraz öldürüyor. Bu sükût ondandır. Her başın içinde ölüm. Kimse konuşmaz, hızlı yürünmez, bardak masanın üstüne yavaş konur, nefes alırken bile ses çıkarmamaya çalışılır. Sağların ölüye bu benzeyişleri insanlarda bir müsavi olmak ihtirası bulunduğunu gösterir. Bir nevi adalet.
İnsan sevdiğinin en küçük kusurunu gözünde büyütür, bazen en büyük kusurunu da affeder.
Cephe... Cephe... Bu kâh bir çadır içidir; kâh sık ağaçlıklar içinde ıssız bir yoldur, ki insan, orada kendini harpte değil, bir akşamüstü Sarıyer'deki bentlerde tenezzühe çıkmış sanır; kâh geceleyin bir tepedir, uzakta düşmanın attığı tenvir fişekleri görünür ve infilak sesleri gelir. Asıl harp, taarruz bittikten sonra gözle görülür: Yaralılarla dolu meydanlarda yüründüğü zaman.
Saadet bir faraziyedir.