İnsanlar birbirlerini yaşaya yaşaya tanırmış.Konuşa konuşa değil. Dil eğilip bükülürmüş, yalan söylermiş, başka gösterirmiş. Ama insanlar yaşaya yaşaya tanırmış birbirlerini. İnsan ağaca yalan mı yaslanır, tulumbaya yalan mı yanaşır. İnsan elindeki ekmeğin yarısını yalan mı uzatır. İnsan yalan mı el verir.
Ben zaten, dün bir bugün iki. Ben zaten, gölde su, çölde kum. Ben zaten acı, keder ama en çok unutus. Ben zaten her gün birbirinin sırtlanı. Ben zaten sırların hep saklananı. Ben zaten, çokça bahane, her daim zorluk. Ben zaten, hep vazgeçiş çok gaza geliş. Ben zaten, ömrün yarısı uyku. Ben zaten, kalanı uykuya özlem.
Ne bahtımdır ne yâr-ı bî-amândır Değişmiş her taraf her kûşe virânBugünkü handeler ayn-ı figândır Beni giryân eden hükm-i zamandırSafasız bezm-i gülşen, hasta canânBeni giryân eden hükm-i zamandırCihânın hâli bahtımdan perişân Beni giryân eden hükm-i zamandır.
Yaşar Şadi
İnsan anlam veremediği şeyleri görmezden gelmeye meyleder bazen. İnsan anlam veremediği şeylere anlam vermeye çabalayarak ömrünü tüketir bazen. İnsan ikisi arasından hangisini tercih edeceğini düşünecek kerte aklına sahip olamaz çoğunlukla. İnsan sürüklenir bazen, diğerini görmeden çoğunlukla.