Geçmişime, geleceğime, hayatımın bütün zamanlarına bakıyorum ve zamanın bir erozyon olduğunu düşünüyorum. Zaman üstümüzden geçiyor, bizi ve her şeyi incecik rendeliyor, her şeyi toza dönüştürüyor.
Bu sepya fotoğraflarda içlerinde annemin de olduğu küçücük çocukların yoksulluklarını onurla kabullenmiş hallerinde, yaşlarının çok ötesinde olgun, masum ve itaatkar bakışlarında içime dokunan bir acılık vardı, ne zaman baksam içime burkardı.