Üşüyorsun çünkü yalnızsın. İçindeki ateşi kimse körükleyemiyor. Hastasın çünkü insanlığa bahşedilen en güzel, en yüce ve en tatlı duygular senden uzak duruyor. Aptalsın çünkü bu kadar acı çekmene rağmen o duyguyu ne yanına çağırıyorsun ne de seni beklediği yere doğru bir adım atıyorsun.
Gök öyle yıldızlıydı, öyle aydınlıktı ki, ona bakınca insan ister istemez kendi kendine soruyordu: Böyle bir göğün altında huysuz ve kaprisli insanlar yaşıyor olabilir mi gerçekten?